. هاویه .

این عکس تزیینی هست!

پیرمرد گوشه‌ی روزنامه را توی دست‌هایش چنگ زد و نوک بینی‌اش را چسباند به عکس توی روزنامه. برای دقایقی زل زد به عکس. مرد توی عکس کاپشن سفیدی به تن داشت، کاپشنی سفید که دو خط مورب قرمز از روی شانه‌ی راست به انتهای سمت چپش کشیده شده بود و مارک دایره‌ای سیاه‌رنگی درست میانه‌ی کمر کاپشن دیده می‌شد. انگاری همین دیروز همسرش آن را دوخته بود به روی کاپشن. تصویر صورت کسی که عکسش توی روزنامه چاپ شده بود معلوم نبود. پیرمرد با خودش فکر کرد: <<یعنی این می‌تونه محمدرضای من باشه؟>> ....

1. وبلاگ گفتگو به تازگی شروع به کار کرده و با مطالبی پیرامون ادبیات داستانی ایران به روز است.

2. هنوز برنامه‌ی خاصی برای وبلاگم ندارم. اگر به روز نشدنم با داستان همینطور پیش بره شاید از خیر نوشتن در اینجا بگذرم. آدم از روح ژرژ سیمنون پرکار خجالت می‌کشه!

|1|
«در مورد الهام گرفتن [برای نوشتن] نمی‌توانم توضیح بدهم. نویسنده یا می‌تواند بنویسد و یا نمی‌تواند و اگر من نویسنده بخواهم منتظر الهام باشم باید اعتراف کنم که نویسنده نیستم.» (تونی موریسون- رمان‌نویس امریکایی متولد 1931/ بخشی از گفتگو با وی که در روزنامه‌ي جام‌جم ترجمه و چاپ شده بود؛ 10/8/1388)...
(متن کامل در ادامه مطلب)

این روزها دیر به دیر آنلاین می شوم و آن هم از کافی نت برای همین امکان وبلگردی و کامنت پراکنی ندارم. صفحات را ذخیره می کنم تا توی خانه سر وقت بخوانم. هر چند واقعا چیز دندانگیری وجود ندارد. فعلا دارم مطالعه می کنم و می نویسم. بیشتر تمرینی است. فعلا داستان به دردبخوری از تویشان بیرون نکشیده ام. با این همه کرختی و اینهمه اعتراف و خیمه شب بازی باز هم دارم زندگی می کنم و به نتایج فوق العاده خوبی توی زندگی رسیده ام. فعلا