متن خبر از ایلنا:
«ايلنا: محمد نوريزاد به اتهام توهين به مسوولان و تبليغ عليه نظام جمهورياسلامي بازداشت شد.
به گزارش خبرگزاري ايلنا، به نقل از روابط عمومي دادسراي عمومي و انقلاب تهران شامگاه يكشنبه در اطلاعيهاي با اعلام اين مطلب افزود: متعاقب اعلام جرم مدعيالعموم عليه نوريزاد، نامبرده احضار و پس از تفهيم اتهام از سوي داديار شعبه رسيدگيكننده، براي وي قرار وثيقه صادر شد كه متهم به دليل عجز از توديع وثيقه به زندان معرفي شد.
در ادامه این اطلاعیه آمده است، عباس جعفري دولتآبادي، دادستان عمومي و انقلاب تهران، پيش از اين اعلام كرده بود،دادستاني با كسانيكه به مقامات رسمي كشور توهين كنند، برخورد ميكند.»
از پی هر مطلب انتقادی که محمد نوری زاد می نوشت، تعدادی از بازدیدکنندگان وبلاگش در قسمت نظرات می پرسیدند که چرا کسی کاری به کار او ندارد و چرا وبلاگش فیلتر نمیشود، اما حالا ...
وبلاگ محمد نوری زاد: http://mohammadnurizad.blogfa.com
خبر خیلی خیلی بدی بود...
وقفهای در نوشتنم افتاده که تلاش میکنم رفعش کنم. چند طرح داستان کوتاه دارم که گاهی اوقات توی ذهنم جولان میدهند و مشغولم میکنند. خیلی وقت پیش توی یک جمع ادبی داستان کوتاهی را که سال 86 نوشته بودم خواندم. چون چند وقتی می شد از نوشتن داستان کوتاه فاصله گرفته بودم، مرور آن داستان خیلی بهم چسبید. داستان بلندی را که به پایان رسانده بودم تایپ کردم، صفحه بندی کردم و پرینت گرفتم. شد یک کتاب هفتاد صفحهای. الان گذاشتهاماش توی کتابخانهام. فقط یک دستگرمی بود، یک تمرین. شاید یکی از دلایل وقفه همین باشد، به صورت ناخودآگاه و کمی هم خودآگاه دارم تلاش میکنم از فضای کتاب قبلی بیرون بیایم و یک نگاه خودآگاهانهی انتقادی نسبت به آن پیدا بکنم تا ضعفها و کم و کاستیهایش را بیابم و سعی کنم در کار پیش رو تکرارشان نکنم. کمی نظم و انضباطم ریخته به هم. هیچ چیزی مثل آشفتگی ذهنی آدم را در نوشتن دچار مشکل نمیکند. همهی ایدهها و طرحها و فکرها قاطیپاتی می شود و سوا کردن و برنامه ریختن و اجرایی کردنشان به مصیبت عظما شبیه است. فضای اینجا خیلی کرخت و بیروح شده. درست مثل این روزهای بارانی پاییزی...
معرفی کوتاه بتسی بایارس 
تا ابد نفس بكشند، البته اگر اين تيغ لعنتي زير گلويشان نرود.
1:: «هيچكس در زندگي بدون وجود فردي كه به او ايمان داشته باشد به جايي نميرسد. اين موضوع ثابت شده است»: (پل استر/ تيمبوكتو، ص 17)
_يعني چي هر چقدر؟ مثل اين كه تو قانون حاليت نمي شه!
خيلي وقت پيش «سمفوني مردگان» عباس معروفي را باز كردم كه بخوانم. بعداز چند سطر حال و حوصلهام سر رفت و كتاب را بستم. كتاب همانطور ماند. تا اينكه چند روز پيش از ميان رديف كتابها بيرون كشيدم تا بار ديگر به سراغ خواندنش بروم. و اين بار بر خلاف بار اول سه ساعت مداوم خواندم و خواندم و خواندم. شايد از سرماي زمستان بيرون و برفهاي توي كتاب بود كه هر دو دست به دست هم داده بودند كه من از كتاب چشم برندارم. بعد از سه ساعت، داشتم پهلو به پهلو ميشدم، ياد خبري افتادم كه چند وقت پيش از تلويزيون ديدم.... (وارد ادامه مطلب شويد)